Geen categorie

22 maart 2016

22 maart, iets voor 8 uur rijd ik de parking binnen en ik wandel vervolgens naar het werk. Ik kom aan, warm mijn havermoutpannenkoek op en zet me aan mijn bureau, klaar voor een drukke werkdag. Een van mijn collega’s arriveert en vertelt onmiddellijk dat er 2 ontploffingen zouden geweest zijn op de Brussels Airport. Ik schrok een beetje want ik had de radio nog niet aangezet en dus nog niets gehoord. Er kwamen verschillende gedachten in mij op, misschien waren de ontploffingen te wijten aan (onderhouds)werken maar onmiddellijk dacht ik ook aan terreur…

Ik surfte prompt naar HLN en zag dat er een livestream online stond, die kon ons al vertellen dat de ontploffingen voor 90% het werk waren van terroristen. Ik weet niet of mijn collega’s het merkten maar de angst greep me onmiddellijk naar de keel. Wat altijd al een ver-van-mijn-bed-show leek, was nu in ons land. De terreur was in Brussel, op een halfuurtje van mijn woonplaats, de terreur was in de stad die ik onlangs nog bezocht met een vriendin. De berichten die we lazen via HLN en Het Nieuwsblad werden erger en erger. We lazen dat er volgens RTBF 11 doden waren op Zaventem en we kregen hallucinante foto’s te zien die me deden denken aan foto’s van 9/11.

We probeerden allemaal verder te werken maar de radio stond steevast op het luidste niveau als er nieuwsupdates te horen waren en de livestreams op diverse nieuwssites hielden ons op de hoogte van de laatste ontwikkelingen. Ondertussen boekten we zoals elke dinsdag lonen in maar niemand kon 100% geconcentreerd werken. Ineens schoot het mij te binnen dat mijn neef op de luchthaven werkt, paniek! Een SMS naar mijn vader schepte duidelijkheid en mijn neef moest die dag gelukkig niet werken, fiuw. Maar dit deed me ook beseffen hoe zwaar dit drama moet zijn voor mensen die vandaag geliefden verloren, er zijn geen woorden voor.

Alsof dit allemaal nog niet erg genoeg was, werd ineens het bericht verspreid dat er ook een aanslag zou gepleegd zijn op het metrostation Maalbeek. Mijn collega/vriendin haar vriend werkt daar in de buurt, opnieuw paniek. Haar vriend liet weten dat hij ongedeerd was en gewoon op kantoor zat te werken. Een collega van hem was echter wel 10 minuten voor de aanslag in dat bewuste station uit de metro gestapt, je mag er echt niet aan denken… Maalbeek ligt dan nog eens in het politieke hart van Brussel, waarschijnlijk is dit een heel strategisch gekozen plaats.

Ondertussen ging Brussel in lockdown en werden de berichten die we doorkregen steeds onheilspellender, 35 doden en 100 gewonden. Wat een ravage in ons kleine geliefde land. Bij elk beeld of foto die we te zien kregen, kreeg ik kippenvel. De foto’s van de vertrekhal in Zaventem, een video van de evacuatie in de metro, foto’s van gewonden die op straat verzorgd werden, foto’s van een hotellobby die à l’improviste omgetoverd was tot mini-spoeddienst, nieuwsberichten over meer doden, over meer gewonden en over meer terreur. En toch leek het ergens in mijn hoofd niet echt te zijn, of dat hoopte ik althans. Ik kon maar niet geloven dat dit echt bij ons gebeurde, hoe kon dit gebeuren?

Ondertussen waren we onder de middag om een broodje geweest in een nabije winkel. En eerlijk, we waren toch niet helemaal gerust om de straat op te gaan, we deden het in groep en bleven niet langer buiten dan nodig. Niet dat we op straat een onveilig gevoel hadden of dat we het gevoel hadden dat de terreur tot bij ons ging komen maar toch dat kleine tikkeltje angst kwam misschien wel wat naar boven. Na de lunchpauze bleven de updates maar komen, ineens werd ook de kerncentrale gesloten. Die bewuste kerncentrale waar al zo veel om te doen is geweest. Ik vloekte toch wel even binnensmonds want die kerncentrale kan heel ons land plat leggen, in een enkele knip.

Ondertussen las ik ook een misplaatste tweet van Donald Trump, naast IS lijkt hij mij een van de grootste gevaren voor onze toekomst. Die man kan in mijn ogen nu beter zijn mond houden, want misbruik maken van een situatie als deze om jezelf in een beter daglicht te plaatsen, is echt absolutely not done. En het toont terwijl wat voor een man hij is, eentje die we in mijn ogen best kunnen missen in de politieke wereld.

Rond 17 uur zat mijn werkdag er op en wou ik liefst zo snel mogelijk naar huis toe. Het werd een lange weg naar mijn auto, alle ingangen van de parking waren afgesloten behalve de hoofdingang. Dus ik wandelde braaf het blokje rond om dan niet de lift naar mijn vertrouwde verdiep te kunnen nemen, de liften waren afgesloten om veiligheidsredenen. Ik moest nog een 3-tal security agenten passeren om na 20 minuten mijn auto te bereiken. Op een andere dag zou ik eens heel hard vloeken maar vandaag, hoe cliché het ook klinkt, was ik gewoon blij en opgelucht dat ik de kans had om met de auto naar huis te kunnen, hoe lang het ook duurde. Helaas kon ik niet in rechte lijn naar huis maar maakte ik nog een zijsprong richting de supermarkt. In de auto stond de radio aan en mijn oren stonden op scherp voor alles wat over de aanslagen ging. Een traan bolde spontaan over mijn wang als ik Amerikaans president Obama op de radio hoorde zeggen: “the thoughts and prayers of the American people are with the people in Belgium”. Belgium, België, mijn land. Ineens drong het door dat dit wel degelijk echt was, en dat dit wel degelijk in mijn thuisland, zo dicht bij huis gebeurde.

Toen de aanslagen in Parijs gepleegd waren, kwam het al akelig dicht, opeens werd dit een realiteit voor België. De recente aanslagen in Turkije openden nogmaals de ogen dat IS overal wil toeslaan. Maar nu hier, in mijn eigen land, het land waar ik zo graag woon, het land waar ik zo van hou… ik wil het misschien nog niet geloven. Wie had ooit gedacht dat er nu #PrayForBelgium en #PrayForBrussels zou rondgaan op social media. Je voelt het dichterbij komen maar toch lijkt het een ver-van-mijn-bedshow, en plots is het hier… terreur.

Ik kan maar niet vatten waarom mensen deze daden stellen, waarom men onschuldige mensen om het leven wil brengen. Ik geloof niet dat er een godsdienst is die dit rechtvaardigt. Ik geloof niet dat God, Allah of wie dan ook dit gewild heeft. Ik vind het heel laf om zich weg te steken achter een geloof, om een geloof te misbruiken om iemands vreselijke daden te rechtvaardigen. Ronduit laf en wansmakelijk.

Een klein deeltje hoopt dat ik morgen wakker word en dat dit een nachtmerrie was, maar het grootste deel beseft nu dat dit gruwelijke realiteit is. Iedereen in ons land kent wel iemand die in Brussel werkt of er op dat moment was. Ik mag van geluk spreken dat er geen geliefden van mij bij de slachtoffers zijn, maar ik kan mijn woede en verdriet niet wegsteken. Het doet pijn, heel veel pijn.

Ik hoop dat de geblesseerden snel mogen herstellen en dat ze dit drama zo goed als mogelijk kunnen verwerken. Veel sterkte voor de nabestaanden, het moet vreselijk zijn. Wat gebeurd is mogen we nooit vergeten maar we moeten tonen dat we sterk zijn, samen sterk. We zullen dit samen overleven, we zullen dit samen overwinnen. Eendracht maakt macht, l’union fait la force!

#PrayForBrussels
#PrayForBelgium
#JeSuisBelge
#Tousensemble

12439289_10154024890579592_8856833615635300141_n

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s